opheliaPosted by lianne Sun, December 14, 2008 19:06:02Je beschrijft het uitzicht
We liggen op de bodem van je ziel
Hier is geen verleden, geen toekomst
Niets tussenin om eraan vast te grijpen.
Onafhankelijk drijven we hier samen
Op de golven van je angsten
Binnen de sterke baai van jouw zelfverzekerdheid.
Spartelend probeer ik mijn eigen koers te bepalen
Concluderend dat daar waar jij bent, mijn kompas is
Ik blijf dicht bij je, zelfs als ik verdrink.
De onvoorwaardelijkheid druipt van mij af.
opheliaPosted by lianne Mon, December 08, 2008 11:25:2421/11/2008
Je entree maakt schokken los zeg rustig
tien op de schaal van richter.
globaal gezien misschien een kleine poef
al is het leven niet altijd vast geluk
soms dwalende zijn in een labyrint,
vol reuzen dingen dromen zinnen,
dat naar je schreeuwt, geeuwt en maar af en toe lacht
vaak veel minder veilig dan het vaste huis van water
in je moeder of de constante rij van chromosomen
in je vader. maak je geen zorgen, niet te vroeg.
vier handen twee harten door wie jij wordt bemind
wees welkom in deze grootse wereld Max,
wees welkom lief novemberkind.
opheliaPosted by lianne Sun, November 23, 2008 21:23:35ik pas niet in je
zoals het licht in je ogen valt
naast de glans die je voor haar koestert
wil ik niet in je passen
bij de hokjes die elke geest kent
en ook al de zijnen kennen en van allen om jou.
de hardste tegensputters zijn er
om je wakker te maken
wijzen op wat meer is
hier sta ik.
mijn onzekerheid is een deurmat
ik leg hem neer voor je voeten
en probeer zelf wankelend,
vallend er over heen te springen
maar vroeger is je grootste thuis
een woord waarvan ik de functie
wil ontbinden.
hoeveel tevergeefs
opheliaPosted by lianne Mon, September 22, 2008 19:37:49In dit schemergebied van wel of niet zijn
probeer ik net te doen alsof zij een is als alle anderen.
Alsof ze een ex is die je er altijd ingevroren bij krijgt.
En dat exen nou eenmaal altijd wel eens ontdooien.
In dit schemergebied
maak ik me patholoog anatoom van haar lichaam
ontleed ik alles in stukjes.
Ik tel de nadelen op, trek ze af van de voordelen
ze maakt me een volwaardig wiskundige.
Ik plak ze op mijn lijf
doe een vergelijkend waren onderzoek
en bedenk waarom de consumentenbond zulk
soort onderzoeken doet.
Waarom jij het niet doet
want dat is pas mist.
opheliaPosted by lianne Thu, September 18, 2008 19:34:03Ik koester je om de inktvlekken
die je mij kan laten vuil maken opdat jou
De ijzige blik van je mond als je slaapt
wandelt,
je loop van stappen kent geen vastere grond
onder je - dat weet je.
De komma's die ik door je kan denken
achter elke zin bestaat geen einde.
Opdat je trouwer bent dan alle
golden retrievers bij elkaar en
hóe ironisch: je bent niet eens
een hondenvriend.
Omdat ik los kan laten van je terwijl
tegelijkertijd mijn hele zijn tegenstribbelt
maar omdat het principe kan zijn in mij.
Je bestaan brengt trillingen over
van hier tot troost en verder
dan de grootste afstand.
Ik koester je
omdat mijn taal geen gebrek
aan je kan spreken.
opheliaPosted by lianne Tue, September 02, 2008 21:11:36Het begint met ongeoefende training
tegen beter weten in
fietsen tot je warm bent
fietsen tot je moe bent
tot je wangen bollen
en zich naar binnen zuigen door de wind
fietsen tot je tranen rollen
en je handen trillen.
Ik tel de ongebrokkelde stukjes verlangen
bestaande uit -tot mijn verbazing- zéér getraind
doorzettingsvermogen en de aaibaarheid van een koppige ezel.
Zie ze aan mij voorbij vliegen.
Fietsen op de Afsluitdijk.
En hoezeer ik ook mijn zinnen wil verzetten
ik kan aan niets anders denken dan stel zijn
omdat je wasgoed dan hetzelfde ruikt.
opheliaPosted by lianne Thu, May 08, 2008 19:12:20I Wat blijft komt nooit terug
de krassen
die jij in het hout hebt gekerfd
voelen als een metafoor voor hoe wij zijn
ik weet niet hoelang we blijven
en wanneer we besluiten af te sluiten
weg te schuren.
ik denk aan hoe zij opstaat
haar haren wast
eet jij wat maakte, bier drinkt
alles naast jou
en kan geen enkele rust
geen plaats meer geven.
voor nu draai ik me om en zie
jouw achterhoofd op het kussen
en de stippen op je rug
naast mij.
II Ik blijf en kom als een boomerang terug
de honderd sekskrassen
die jij in het hout hebt gekerfd
voelen als een metafoor voor hoe wij zijn
ik weet dat we heel lang blijven
en niet besluiten af te sluiten
niet weg te schuren maar erbij.
ik denk aan hoe jij opstaat
je haren wast
eet van de lasagna die ik maakte
de muffins op de boot
alles naast jou
en kan geen enkele rust
geen plaats meer geven
voor nu de kiel erin
en zie jouw achterhoofd op het kussen
en je engelenhaar op de kussens in dit
kleine huisje op het water
naast mij, kerf erbij.
opheliaPosted by lianne Thu, November 29, 2007 19:36:30Voor de mensen die mij kennen zal het begrip "stapeltje" hen niet vreemd in de oren klinken. en ik denk dat dat komt omdat ik dat begrip zeker wekelijks, nee, wel dagelijks gebruik. en dat komt dan weer, omdat ik me ook heel heel heeeeeel vaak zo voel.
als een stapelbed.
Op dit moment ben ik een beetje stapeltjes gefrustreerd. en dat komt, omdat er zoveel stapeltjes in mij opstapelen dat ik eigenlijk een beetje de neiging heb tegen al die torentjes stapeltjes keihard te gaan schoppen en dan met een sip gezicht net zolang ergens gaan zitten nietsdoen totdat iemand mij komt troosten en zolang tegen mij zegt dat stapeltjes soms ook heel leuk en mooi en vooral heel hoog zijn, als ze lukken. zoooolang zeggen dat ik weer in mijn eigen stapelarij geloof. dat is wat mijn stapeltjesgevoel wil.
Ik ben gefrustreerd omdat die stomme stapeltjes niet zo hoog worden als ik wil, of zo breed of zo laag of zo diep of zo weetikveel. stapels zijn gewoon stom.
Want, ik moet stapeltjes leren eigenlijk, en stapeltjes plannen en stapeltjes schrijven en stapeltjes afstand bewaren en stapeltjes gelukkig zijn.
En misschien moet ik minder stapelig denken en gewoon zijn. Zoals die Taoïst in mijn geschiedenisboek die ik de komende twee uur (MINSTENS!) uitvoerig ga bestuderen. Hij vindt dat regels en kennis zorgen voor alle ellende. Zit wel iets in hé?! Hmm, misschien moet ik wel taoïst worden. Al is dat ergens ook heel erg tegen de principes van de theoriënmaakster in mij. En over haar ben ik meestal wel stapels tevreden. Geen taoïst dus, liever een stapelaar met wel duizend theoriën.
Nog maar één nachtje slapen met die taoïst in mijn bed (dat dan weer wel) én de nieuwe Tjitske Jansen, en dán is het vrijdag. Dat betekent mijn tweede bundelfeestje in het Glaspaleis. en alweer weekend. Zo'n woord klinkt als staaaaaaaapels lekkerheid in je oren, vind je niet?! met of zonder mij, geniet ervan!
veelliefs
LS
